در کنار شهري خارکني زندگي مي‌کرد که فقر و فاقه او را به شدت محاصره کرده بود.
روزها در بيابان گرم، همراه با زحمت فراوان و بي‌دريغ مشغول خارکني بوده و پس از به دست آوردن مقداري خار، آن را به پشت خود بار نموده به شهر مي‌آورد و به قيمت کمي مي‌فروخت.
روزي در ضمن کار صداي دور شو، کور شو، شنيد، جمعيتي را با آرايش فوق العاده در حرکت ديد، براي تماشا به کناري ايستاده دختر زيباي امير شهر به شکار مي‌رفت، و آن دستگاه با عظمت از آن او بود.
در اين حين چشم جوان خارکن به جمال خيره کننده‎ي او افتاد و به قول معروف دل و دين يکجا در برابر زيبايي خيره کننده او سودا کرد.
قافله عبور کرد و جوان ساعت‌ها در اندوه و حسرت مي‌سوخت. توان کار کردن نداشت، لنگ لنگان به طرف شهر حرکت کرد.

به حال اضطراب افتاد، دل خسته و افسرده شده، راه به جايي نداشت، ميل داشت بدون هيچ شرطي، وسيله ازدواج با دختر شاه برايش فراهم شود.
دانشوري آگاه او را ديد، از احوال درونش باخبر شد، تا مي‌توانست او را نصيحت کرد ولي پند دانشور بي‌فايده بود و نصيحت او اثر نداشت و آنچه عاشق را آرام مي‌کرد فقط رسيدن به محبوبش بود.
مرد دانشور آخر به او گفت: «تو که از حسب و نسب و جاه و مال، شهرت و اعتبار و زيبائي بهره‌اي نداري و عشق خواسته تو از محالات است و اکنون که راه به بن‌بست رسيده، براي پيدا شدن چاره‌ي درد جز رفتن به مسجد و قرار گرفتن در سلک عابدين راهي نمي‌بينم. مشغول عبادت شو شايد از اين راه به شهرت رسيده و گشايشي در کارت حاصل شود.»

خارکن فقير پند دانشور را به کار بست،‌کوه و دشت و کار و کسب خويش را رها کرد و به مسجدي که نزديک شهر بود و از صورت آن جز ويرانه‌اي باقي نمانده بود آمد و بساط عبادت خود را جهت جلب نظر اهالي در آنجا پهن کرد.
کم‌کم کثرت عبادت و به خصوص نمازهاي پي‌درپي، به تدريج او را در ميان مردم مشهور کرد، آهسته آهسته ذکر خيرش دهان به دهان گشت و همه جا سخن او به ميان آمد.
آري سخن از عبادت و پاکي و رکوع و سجود او در ميان مردم آنچنان شهرت گرفت که آوازه او به گوش شاه رسيد و شاه با کمال اشتياق قصد ديدار او کرد.

شاه روزي که از شکار باز مي‌گشت، مسيرش به کلبه‌ي عابد افتاد براي ديدن او عزم خود را جزم کرد و بالاخره همراه با نديمان، با کبکبه شاهي قدم در مسجد خراب گذاشت.
پادشاه در ضمن زيارت خارکن فقير و ديدن وضع عبادت او، به ارادتش افزوده شد، شاه تصور مي‌کرد به خدمت يکي از اولياء بزرگ الهي رسيده، تنها کسي که خبر داشت اين همه عبادت و آه و ناله قلابي و توخالي است، خود خارکن بود.

در هر صورت پادشاه سر سخن را با آن جوان باز کرد و کلام را به مسأله ازدواج کشيد، سپس با يک دنيا اشتياق داستان دختر خود را مطرح کرده که اي عابد شب زنده‌دار، تو تمام سنت‌هاي اسلامي را رعايت کرده‌اي مگر يک سنت مهم و آن هم ازدواج است، مي‌داني که رسول اکرم (صلي الله عليه و آله و سلم) بر مساله ازدواج چه تأکيد سختي داشت. من از تو مي‌خواهم به اجراي اين سنت مهم برخيزي و فراهم آوردن وسيله‌ي آن هم با من، علاوه بر اين من ميل دارم که تو را به دامادي خود بپذيرم، زيرا در سراپرده خود دختري دارم آراسته به کمالات و از لطف الهي از زيبايي خيره کننده‌اي هم برخوردار است، من از تو مي‌خواهم به قبول پيشنهاد من تن در دهي، تا من آن پري‌روي را با تمام مخارج لازمه در اختيار تو قرار دهم!

جوان بعد از شنيدن سخنان شاه در يک دنيا حسرت فرو رفت و در جواب شاه سکوت کرده و شاه به تصور اين که حجب و حياء و زهد و عفت مانع از جواب اوست چيزي نگفت، از جوان عابد خداحافظي کرد و به کاخ خود رفت، ولي تمام شب در اين فکر بود که چگونه زمينه‌ي ازدواج دخترش را با اين مرد الهي فراهم کند.
صبح شد، شاه يکي از دانشوران را خواست و داستان عابد را با او در ميان گذاشت و گفت به خاطر خدا و براي اينکه از قدم او زندگي من غرق برکت شود نزد او رو و وي را به اين ازدواج و وصلت حاضر کن.
عالم آمد و پس از گفتگوي بسيار و اقامه و دليل و برهان و خواندن آيه و خبر، ‌جوان را راضي به ازدواج کرد.
سپس نزد شاه آمد و رضايت عابد را به سلطان خبر داد، سلطان از اين مساله آن چنان خوشحال شد که در پوست نمي‌گنجيد.

مأموران شاه به مسجد آمدند و با خواهش و تمنا لباس دامادي شاه را به او پوشاندند و او را مانند نگيني در حلقه گرفتند و با کبکبه و دبدبه شاهي به قصر آورند. در آنجا غلامان و کنيزان دست به سينه براي استقبال او صف کشيده بودند و اميران و دبيران و سپاهيان جهت احترام به داماد شاه گوش تا گوش ايستاده بودند.

وقتي قدم به بارگاه شاه گذاشت و چشمش به آن همه جلال و شکوه و عظمت افتاد، غرق در حيرت شد و ناگهان برق انديشه درون جان تاريکش را روشن کرد، به اين مساله توجه نمود، من همان جوان فقير و آدم بدبختم، من همان خارکن مسکين و دردمندم، من همانم که مردم عادي حاضر نبودند سلامم را جواب بدهند، من همان گداي دل سوخته‌ام که از تهيه‌ي قرص نان جويي و پارچه‌اي کهنه عاجز بودم، من همان پريشان عاجز و بينواي مستمندم!

آري جوان بر اساس آيات الهي به فکر فرو رفت، که من همان خارکنم که بر اثر عبادت ميان تهي، و طاعت ريايي به اين مقام رسيدم، آه بر من، حسرت و اندوه از من، اگر به عبادت حقيقي و طاعت خالص اقدام مي‌کردم چه مي‌شدم؟

در غوغاي پر از آرايش ظاهري دربار، چشم دل خارکن باز شد، جمال دوست در آئينه‌ي دلش تجلي کرد. با قدم اراده و عزم استوار، پاي از دربار بيرون گذاشت و از کنار آغوش آن پري‌وش کناره گرفت و به سوي نماز و عبادت واقعي و بندگي حقيقي خدا حرکت کرد.

وقتي نماز ريائي و ميان تهي و الفاظ بي‌معني اين گونه براي حل مشکل مدد کند، نماز واقعي و عبادات خالصانه، و طاعت بي‌ريا چه خواهد کرد؟

دوست دارم صدات کنم تو هم منو نيگا کني

من تو رو نيگات کنم تو هم منو صدا کني

قربون نگات برم از راه دوري اومدم

جاي دوري نميره اگه به من نيگا کني

دل من زندونيه تويي که تنها مي توني

قفسو واکني و پرنده رو رها کني

مي شه کنج حرمت گوشه قلب من باشه؟

مي شه قلب منو مثل گنبدت طلا کني؟

تو سرت شلوغه زير دستيات فراوونن

از خدا مي خوام کمي نيگا به زير پا کني

تو غريبي و منم غريبم اما چي مي شه

دل اين غريبه رو با خودت آشنا کني

دوست دارم تو ايوون آيينه ت از صبح تا غروب

من با تو صفا کنم تو هم منو دعا کني

به وفاي کفتراي حرمت منم مي خوام

کفتري باشم که تنها تو منو هوا کني

دلمو گره زدم به پنجره ت دارم مي رم

دوست دارم تا من ميام زود گره هارو وا کني

صد هزار دفه م شده پاي ضريح زار مي زنم

تا دلت يه بار بسوزه دردامو دوا کني

دوست دارم که از حالا تا صبح محشر همه شب

من رضا رضا بگم تو هم منو رضا کني

تاريخ چشم به راه فاطمه اي ديگر است. انتظار به سر مي آيد و شميم دلنوازي، خانه خورشيد را فرا ميگيرد. خنکاي حضور دوباره فاطمه (س) در فضاي مدينه جاري مي شود و کوثر فاطمي، جوشيدن ميگيرد. به کوچه باغهاي حرم تو پناه مي آورم و در سايه سار ملکوتي آن، نفسي تازه مي نمايم. کنار نهر استجابت مي نشينم و قطره اي مي شوم در آبي زلال اشک هاي زائرانت. ضريح نوراني ات را در آغوش ميگيرم و از بين شبکه هاي آن، مزار مطهر تو را تماشا مي کنم. باورم نمي شود! آيا به اين سادگي به زيارت تو آمده ام! تو که زيارتت، همسان زيارت ياس گمشده مدينه است!

امام صادق(ع): خداوند حرمى دارد که مکه است پيامبر حرمى دارد و آن مدينه است و حضرت على (ع) حرمى دارد و آن کوفه است و قم کوفه کوچک است که از 8 درب بهشت سه درب آن به قم باز مى شود - زنى از فرزندان من در قم از دنيا مى رود که اسمش فاطمه دختر موسى (ع) است و به شفاعت او همه شيعيان من وارد بهشت مى شوند .

امام رضا (ع): کسى که حضرت فاطمه معصومه را زيارت کند پاداش او بهشت است .

امام جواد(ع): کسى که عمه ام را در قم زيارت کند پاداش او بهشت است .

امام صادق (ع): کسى که آل حضرت را زيارت کند در حالى که آگاه و متوجه شأن و منزلت او باشد به بهشت مى رود.

امام صادق(ع): آگاه باشيد که حرم و حرم فرزندان بعد از من قم است.

جايگاه حضرت معصومه(س)
لقب «معصومه» را امام رضا(ع) به خواهر خود عطا فرمود: آن حضرت در روايتى فرمود: «هرکس معصومه را در قم زيارت کند،مانند کسى است که مرا زيارت کرده است.»
اين لقب، که از سوى امام معصوم به اين بانوى بزرگوار داده شده، گوياى جايگاه والاى ايشان است.

امام رضا(ع) در روايتى ديگر مى فرمايد:هرکس نتواند به زيارت من بيايد، برادرم را در رى يا خواهرم را در «قم» زيارت کند که ثواب زيارت مرا در مى يابد.

ايشان به گمان اينکه منظور امام (ع) حضرت زهرا(س) است، عرض کرد: «قربانت گردم، من اين ختم قرآن را براى دانستن محل دقيق قبر شريف آن حضرت گرفتم تا بهتر به زيارتش مشرّف شوم.»امام فرمود: «منظور من، قبر شريف حضرت معصومه در قم است.» سپس افزود:«به دليل مصالحى خداوند مى خواهد محل قبر شريف حضرت زهرا(س) پنهان بماند; از اين رو قبر حضرت معصومه(س) را تجلّى گاه قبر شريف حضرت زهرا(س) قرار داده است. اگر قرار بود قبر آن حضرت ظاهر باشد و جلال و جبروتى براى آن مقدّر بود، خداوند همان جلال و جبروت را به قبر مطهّر حضرت معصومه(س) داده است.»مرحوم مرعشى نجفى هنگامى که از خواب برخاست، تصميم گرفت رخت سفر بر بندد و به قصد زيارت حضرت معصومه (س) رهسپار ايران شود. وى بى درنگ آماده سفر شدو همراه خانواده اش نجف اشرف را به قصد زيارت کريمه اهل بيت ترک کرد.

مأخذ

باباي مهربونم سلام.... مي‌دوني امروز چه روزيه؟ نمي‌دونم يادته امروز من و مامان و بچه‌ها چه حالي داشتيم يا نه... بابا... مثل امروز بود که براي هميشه از پيشمون رفتي.... رفتي و تنهامون گذاشتي... رفتي و حسرت «بابا» گفتن رو براي هميشه به دلمون گذاشتي...

باباي خوبم... هنوز هم باورم نمي شه...
خب يه کم سبک شدم... حداقل تو اينجا تونستم چند بار «بابا» صدات کنم...
آخه مي‌دوني؟ اين مدت اينقدر که تو خودم ريختم و هواي بقيه رو داشتم... داشتم مي‌ترکيدم... ممنون که اجازه دادي اينجا باهات درددل کنم...

مي‏دوني بابايي ... اين روزها بيشتر دلتنگتم... آخه اين روزا همه دخترا باباشون پشتوانه‏شونه... روزايي که مي‏خوان زندگي جديدي رو شروع کنن... اما هر بار خواستم باهات مشورت کنم بايد مي‏اومدم سر مزارت... خدا رو شکر که مزاري داري تا خودم رو سبک کنم... بابا دعام کن... دعا کن دخترت سربلند دنيا و آخرت بشه... دعا کن روسفيد بشم...

تصاوير بقيع قبل از تخريب

تصاوير بقيع بعد از تخريب